Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Last Tango in Berlin


 Το αστείο ως δίδυμο, ο Τσίπρας και ο δελφίνος του Τσακαλώτος, οι οποίοι διεκδικούν παγκόσμιο ρεκόρ πρωτοτυπίας μια και πουθενά στον κόσμο υπουργός Οικονομικών δεν υποδύεται ιδεολογικές διαφορές με τον πρωθυπουργό, θα βρεθεί στο τέλος της επόμενης εβδομάδας στο Βερολίνο για το συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς!

Θα είναι ίσως το τελευταίο τους  ταξίδι στο Βερολίνο σαν στελέχη της κυβέρνησης μια και με την επιστροφή τους στην Αθήνα θα αναγκασθούν να προκηρύξουν εκλογές. Το ταξίδι αυτό θυμίζει ένα αντίστοιχο ταξίδι απόγνωσης του Σαμαρά που βρήκε εδώ τις πόρτες ερμητικά κλειστές.
Ξέχασέ με μετά από αυτό…
Ηταν το μήνυμα της Μέρκελ στον Τσίπρα μετά το διάγγελμα.
(Mετά τις εκλογές νέος τσάρος της χρεοκοπημένης οικονομίας θα αναλάβει ο οξυδερκής  Σταικούρας_μία ακόμη επιλογή του φωτεινού μυαλού του μέσου Ελληνα.)
Συγκεκριμένα ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών, θα βρεθούν στις 15 και 16 Δεκεμβρίου στη Γερμανία για το συνέδριο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Το αν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα συναντηθούν με τους ομολόγους τους Άνγκελα Μέρκελ και Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δεν έχει γίνει γνωστό μέχρι στιγμής.
rtr4w0zm
Στο μεταξύ εντός της ατιμασμένης ελληνικής Βουλής ο Χουλιαράκης έσκασε το παραμύθι:«Το ΔΝΤ συναρτά τη συμμετοχή του στο ελληνικό πρόγραμμα με την προκαταβολική λήψη μέτρων της τάξης του 2,5% του ΑΕΠ ή 4,5 δισ. για το έτος 2019.
Προκαταβολική νομοθέτηση το Δεκέμβριο του 2016 για το έτος 2019» αποκάλυψε ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης μιλώντας ενώπιον της Ολομέλειας της Βουλής επί του Προϋπολογισμού.
«Η θέση του Ταμείου στηρίζεται στη δικιά του εκτίμηση ότι το 2018, το 2019 και παραπέρα, η ελληνική κυβέρνηση, η ελληνική οικονομία θα έλεγα, δεν έχει τη δυνατότητα να πιάσει το στόχο του 3,5%, όπως προβλέπει το πρόγραμμα», περιέγραψε ο Γιώργος Χουλιαράκης.
houliarakisgreece-ashx
Δηλαδή αυτό που έκρυβαν εντέχνως όλο αυτό το διάστημα αναγκάσθηκαν να το παραδεχθούν στα πλαίσιο του “αντιστασιακού” έπους που ετοιμάζουν ενόψει εκλογών.
Το πως υποδέχθηκαν οι Γερμανοί την γενναιοδωρία Τσίπρα είναι ενδεικτικό από τα δημοσιεύματα του γερμανικού τύπου που ακολουθούν. [DW_Kώστας Συμεωνίδης].
«Κακός μποναμάς» επιγράφει το σχετικό της άρθρο στην έκδοση του Σαββατοκύριακου η Süddeutsche Zeitung, η οποία προσπαθεί να διαφωτίσει καταρχήν τους λόγους αυτής της ενέργειας. «Ο Τσίπρας δίνει μάχη με το χρόνο. Εάν δεν παρουσιάσει επιτέλους μια επιτυχία στους εξαντλημένους Έλληνες, τότε δεν θα μπορέσει να κρατηθεί για πολύ καιρό ακόμη στην εξουσία. Στην Αθήνα υπάρχουν ήδη εικοτολογίες για πρόωρες εκλογές. Για τον πρωθυπουργό το σενάριο αυτό αποτελεί πρωτίστως ένα μέσο άσκησης πιέσεων. Διότι έτσι η Ελλάδα θα έμπαινε και πάλι στο κάδρο της κρίσης. Αυτό δεν το θέλει κανείς στην Ευρώπη. Και οι ευρωπαίοι εταίροι θέλουν να παραμείνει ο Τσίπρας. Διότι τελευταία η οικονομία αναπτύχθηκε με καλύτερους ρυθμούς από ότι αναμενόταν ενώ φέτος επετεύχθη και πλεόνασμα στον προϋπολογισμό. Το οποίο ο Τσίπρας θέλει να αξιοποιήσει ως δώρο για τους συνταξιούχους. Βάσει των συμφωνηθέντων με τους πιστωτές η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να δαπανά κατά τη διάρκεια του τρέχοντος δανειακού προγράμματος χρήματα για κοινωνικές παροχές. Αλλά συγκαταλέγονται σε αυτές και οι συντάξεις; Ο ΦΠΑ ασφαλώς και όχι».
Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Αλ. Τσίπρας έπρεπε να έχει συνεννοηθεί προηγουμένως με τους πιστωτές, όπως προβλέπει η σχετική συμφωνία, σημειώνει η SZ, προσθέτοντας ότι Κομισιόν, ΕΚΤ και ESM εξέλαβαν την κίνησή του ως πρόκληση. «Για τον γερμανό υπουργό Οικονομικών Σόιμπλε η ελληνική κρίση συνιστά εσωπολιτική πυριτιδαποθήκη. Διότι εάν οι Ευρωπαίοι δεν διασφαλίσουν σύντομα τη συμμετοχή του ΔΝΤ, τότε η Ελλάδα ενδέχεται να απασχολήσει τον γερμανικό προεκλογικό αγώνα. Από τη σκοπιά του ΔΝΤ το σχέδιο Τσίπρα συνιστά δηλητήριο για την οικονομική ανάκαμψη της χώρας. Το Ταμείο επιμένει στην περαιτέρω μείωση των συντάξεων κατά 20%».
Υπό τον τίτλο «Η Ελλάδα καταβάλει δώρο Χριστουγέννων σε συνταξιούχους» το περιοδικό Spiegel σημειώνει στην ηλεκτρονική του έκδοση ότι «η ελληνική κυβέρνηση καταβάλει άπαξ 617 εκατομμύρια ευρώ σε συνταξιούχους που λαμβάνουν λιγότερα από 850 ευρώ το μήνα. Οι πιστωτές δεν ρωτήθηκαν και αποδοκιμάζουν τη μονομερή ενέργεια». Όπως σημειώνει το γερμανικό περιοδικό «η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Αλέξη Τσίπρα δεν ζήτησε την άδεια των πιστωτών για την εν λόγω απόφαση να δώσει φέτος ένα πρόσθετο δώρο Χριστουγέννων σε περίπου 1,6 εκατομμύρια έλληνες συνταξιούχους».Σύμφωνα με το Spiegel, ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ επέκρινε την κίνηση αυτή. «Η χθεσινοβραδινή αναγγελία του έλληνα πρωθυπουργού χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τους πιστωτές εγείρει μια σειρά ερωτημάτων», φέρεται να είπε ο Ρέγκλινγκ σε ομιλία του σε εκδήλωση στο Ελσίνκι. Πάντως αναλυτές αξιολογούν την κίνηση αυτή ως μια αντίδραση στις αρνητικές δημοσκοπήσεις που θέλουν τη συντηρητική ΝΔ να προηγείται του ΣΥΡΙΖΑ με διαφορά οκτώ έως δεκαπέντε ποσοστιαίων μονάδων.
«Ο Τσίπρας προκαλεί σύγχυση στους πιστωτές με το δώρο στους συνταξιούχους», επιγράφει το σχετικό της άρθρο η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. Όπως σημειώνει, «πάνω από ένα εκατομμύριο έλληνες συνταξιούχοι καλούνται κάθε μήνα να τα βγάλουν πέρα με λιγότερα από 850 ευρώ. Λίγο πριν τα Χριστούγεννα ο πρωθυπουργός Τσίπρας θέλει να τους βοηθήσει. Στους πιστωτές επικρατεί σύγχυση».«Κριτική στην ελληνική γενναιοδωρία – Ο Τσίπρας μοιράζει δώρα Χριστουγέννων σε συνταξιούχους», τιτλοφορείται το σχετικό άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση της οικονομικής επιθεώρησης Wirtschaftswoche που σημειώνει μεταξύ άλλων ότι η ενέργεια αυτή αιφνιδίασε τους ευρωπαίους εταίρους. Κριτική όμως και από τον επικεφαλής του ESM».
Στο ίδιο μήκος κύματος και η Rheinische Post του Ντίσελντορφ: «Με ένα δώρο Χριστουγέννων ο πρωθυπουργός της Ελλάδας αιφνιδίασε τους συνταξιούχους στη χώρα του. Η κίνηση αυτή όμως αιφνιδίασε και τους ευρωπαίους εταίρους. Το μέτρο αναμένεται να εξεταστεί τώρα από τους δανειστές».
Η Welt παρατηρεί: «Η υπερχρεωμένη Ελλάδα πέτυχε υψηλότερο από το αναμενόμενο πρωτογενές πλεόνασμα. Ευθύς αμέσως ο πρωθυπουργός Τσίπρας μοιράζει δημοσίως χρηματικά δώρα. Την ίδια ώρα όμως δεν προχωρούν οι συμπεφωνημένες μεταρρυθμίσεις».
41venizelos-schauble-drerd
O Bενιζέλος τώρα από το βήμα της Βουλής θα πει στον Τσίπρα και στους οξυδερκείς υπουργούς ότι οι δανειστές τους δουλεύουν ψιλό γαζί!
«Δεν έχετε ικανότητα διαχείρισης ούτε διαπραγμάτευσης. Σας δουλεύουν δυστυχώς πλέον ψιλό γαζί, και στο πρόσωπό σας ολόκληρη τη χώρα. Η έντιμη λύση θα ήταν εκλογές αλλά δεν τολμάτε», τόνισε.
Σχολιάζοντας τις χθεσινές εξαγγελίες του πρωθυπουργού, ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε προς τους παριστάμενους υπουργούς ότι «δουλεύετε την χώρα», ενώ ανέφερε ότι «ο κ. Τσίπρας λοιδορούσε όταν εμείς πετύχαμε την επιστροφή πλεονασμάτων».
«Μας έλεγε ότι είναι ντροπή που το κάνουμε. Εσείς τώρα μοιράζετε ψίχουλα μέσα από μια εθνική ήττα», είπε και κατέληξε με την παρατήρηση ότι οι εκλογές θα είναι μια έντιμη επιλογή, ωστόσο η κυβέρνηση δεν τολμάει ούτε να το διανοηθεί, «γιατί θέλει να παραμείνει στην εξουσία και τις καρέκλες και για αυτό και δεν έχει κανέναν φραγμό».
Με αφορμή την τοποθέτηση του οξυδερκούς Βενιζέλου για τους διαπραγματευτές του ΣΥΡΙΖΑ το Δοκίμιο Περί Ανθρώπινης Βλακείας του CIPOLLA CARLO που ακολουθεί.
tsakalotos
«Η εξουσία αποβλακώνει», έγραψε ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε. Τα άτομα που έχουν εξουσία τείνουν να πιστεύουν ότι, ακριβώς επειδή έχουν εξουσία, είναι οι καλύτεροι, οι πιο ικανοί, οι πιο έξυπνοι, οι πιο σοφοί από όλη την ανθρωπότητα. Εξάλλου, περιστοιχίζονται από αυλικούς, οπαδούς και κερδοσκόπους, που ενισχύουν διαρκώς αυτή την ψευδαίσθηση. Με αυτό τον τρόπο όποιος βρίσκεται στην εξουσία καταλήγει να διαπράττει κατά γενική ομολογία τις μεγαλύτερες ανοησίες.
“Δοκίμιο Περί Ανθρώπινης Βλακείας”
“Δύο πράγματα είναι ατελείωτα: το σύμπαν και η βλακεία του ανθρώπου, όμως για το σύμπαν δεν είμαι ακόμα σίγουρος”. (Είπε ο Αϊνστάιν περιγράφοντας θαυμάσια τον εαυτό του.) Το θέμα της βλακείας ερευνήθηκε από στατιστικής πλευράς σε μεγάλα πανεπιστήμια των ΗΠΑ και εντόπισε το ίδιο ακριβώς ποσοστό «βλακών» ανάμεσα στις καθαρίστριες, τους διοικητικούς υπαλλήλους, τους φοιτητές και τους καθηγητές. Προφανώς, αν η έρευνα στρεφόταν και προς τους ίδιους τους ερευνητές θα ανακάλυπταν και το δικό τους ποσοστό ηλιθίων. Άρα βλάκες υπάρχουν παντού. Από που προέρχεται όμως η βλακεία;
Α . Η «Προέλευση των Βλακών».
Στην αυγή της ιστορίας, στα πρώτα βήματα του ανθρώπου ως είδος ο αγώνας για επιβίωση υπήρξε ανελέητος. Ο πανίσχυρος νόμος της Φυσικής επιλογής εξαφάνιζε χιλιάδες είδη που δεν κατόρθωναν να επιζήσουν (το 99,9% όλων των ειδών που υπήρξαν ποτέ έχουν εξαφανιστεί). Και οι ανθρώπινες φυλές που χάθηκαν από διάφορες αιτίες είναι αναρίθμητες. Κυρίως αφανίστηκαν από τον συνεχή μεταξύ τους ανταγωνισμό και τις άγριες συγκρούσεις : «Η πάλη της επιβίωσης ανάμεσα σε έμβια του ίδιου είδους είναι απείρως σκληρότερη αφού συχνάζουν στις ίδιες περιοχές και αναζητούν την ίδια τροφή» (Δαρβίνος). Αυτοί που κυριάρχησαν δεν ήταν οι πιο μπρατσωμένοι αλλά οι πιο έξυπνοι και επιδέξιοι, που με τη σειρά τους κληροδότησαν αυτές τις ιδιότητες στους απογόνους τους. Δίχως αυτό το διαρκές μακελειό και αλληλοφάγωμα θα ήταν αδύνατον να φτάσει ο άνθρωπος στο σημερινό επίπεδο ευφυΐας και πολιτισμού.
Πριν από 30.000 χρόνια περίπου, μια μεγαλειώδης βιολογική έκρηξη στην κρανιακή κάψα του δίποδου ζώου που λέγεται άνθρωπος , ένα νοητικό Big Bang, του άνοιξε τα παράθυρα στον μετωπικό φλοιό (νεοφλοιός), εκεί που είναι η έδρα της σκέψης και του αναστοχασμού. Αυτό ήταν και το τελευταίο του μεγάλο και αποφασιστικό απόκτημα. Ο άνθρωπος κυριολεκτικά «άλλαξε μυαλά».Το μέγεθος και οι αυλακώσεις του εγκεφάλου που χώρισαν τους ανθρώπους από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο χωρίζουν και τους ίδιους ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος, φύλου, πλούτου, σπουδών, ιδεολογίας και άλλων ταξικών διακρίσεων σε δύο βασικές κατηγορίες: στους ΕΞΥΠΝΟΥΣ και στους ΒΛΑΚΕΣ. Αν και η μεταξύ τους διάκριση δεν είναι δύσκολη, όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία δεν το λένε και όσοι ανήκουν στη δεύτερη δεν το ξέρουν.
Β . Οι Βλάκες & Οι Έξυπνοι. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, η επίδρασή τους όμως επάνω μας είναι ανάλογη με την κοινωνική ισχύ που διαθέτουν. Διαφορετικά, λόγου χάρη, αισθανόμαστε τη βλακεία ενός πολιτικού ή ενός επιχειρηματία από την ηλιθιότητα ενός αγρότη ή εργάτη. Εν πάση περιπτώσει, η αρνητική αυτή ιδιότητα ενδημεί σε όλες τις εποχές και σε όλους τους λαούς, είναι δε αδύνατο να εξαλειφθεί εξαιτίας της μοναδικής ικανότητας των βλακών να συσπειρώνονται και να επιβιώνουν, κάθε φορά που οι κοινωνίες κάνουν προσπάθειες να τους θέσουν στο περιθώριο.
Τι εννοούμε όμως με τη λέξη «βλακεία»; Η έννοια, αν και είναι ενστικτωδώς γνωστή σε όλους, μοιάζει να ξεφεύγει από οποιονδήποτε θεωρητικό ορισμό. Δεν είναι απλώς το αντίθετο της εξυπνάδας, γιατί υπάρχουν έξυπνοι άνθρωποι που, κάποιες φορές, συμπεριφέρονται σαν βλάκες. Ο μοναδικός που κατάφερε να δώσει έναν πειστικό ορισμό στη βλακεία ήταν, το 1988, ο ιστορικός και οικονομολόγος Κάρλο Τσιπόλα:
«Βλάκας είναι αυτός που με τις ενέργειές του προκαλεί ζημιά σε κάποιον άλλο, αλλά παράλληλα δεν πετυχαίνει κάποιο πλεονέκτημα για τον εαυτό του ή ακόμα υφίσταται ζημιά και ο ίδιος.»
«Η ζωή μας είναι γεμάτη απώλειες χρήματος, χρόνου, ενέργειας, ησυχίας και καλής διάθεσης, λόγω των απίθανων πράξεων κάποιου παράλογου πλάσματος που μας τυχαίνει τις πιο απρόσμενες στιγμές και ζημιώνει, ακυρώνει και δυσκολεύει τη ζωή μας, χωρίς να έχει απολύτως τίποτα να κερδίσει από τις πράξεις του». Ένα πράγμα είναι λοιπόν ξεκάθαρο: η βλακεία έχει μια ευκρινή κλίση να μετασχηματίζεται σε πράξεις, και αυτό την καθιστά επικίνδυνη. Η δε προαναφερθείσα μοναδική ικανότητα των βλακών να συσπειρώνονται και να επιβιώνουν την καθιστά ανίκητη.
Οι πέντε θεμελιώδεις νόμοι της ανθρώπινης βλακείας:
1. Πάντα και αναπόφευκτα ο καθένας από μας υποτιμά τον αριθμό των ηλίθιων ατόμων που κυκλοφορούν.
2. Η πιθανότητα να είναι ένα συγκεκριμένο πρόσωπο ηλίθιο είναι ανεξάρτητη από οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό του ίδιου προσώπου.
3. Ηλίθιο άτομο είναι εκείνο που προκαλεί κάποια βλάβη σ’ ένα άλλο άτοµο ή οµάδα ατόµων, χωρίς παράλληλα να εξασφαλίζει κανένα όφελος για τον εαυτό του, αντιθέτως μπορεί να υφίσταται και ο ίδιος ζημιά.
4. Τα μη ηλίθια άτομα υποτιμούν πάντα τη βλαπτική ενέργεια των ηλίθιων ατόμων. Ιδίως οι μη ηλίθιοι ξεχνούν διαρκώς ότι σε οποιαδήποτε στιγμή και τόπο και σε οποιαδήποτε περίσταση η συναναστροφή και/ή ο συγχρωτισμός με ηλίθια άτομα αποδεικνύεται ασφαλώς ένα σοβαρότατο σφάλμα.
5. Το ηλίθιο άτομο είναι ο πιο επικίνδυνος τύπος που υπάρχει.
Οι μη ηλίθιοι έχουν την τάση να ΜΗΝ λαμβάνουν σοβαρά υπ όψιν τους τις ενέργειες των ηλιθίων και να τις γελοιοποιούν βλέποντάς τες ως συμβάντα που «βγάζουν γέλιο» ή ως ανέκδοτα» Όταν όμως γελάμε με τη βλακεία, μπορούμε να την κάνουμε «συμπαθητική» και συνεπώς να την υποτιμήσουμε περαιτέρω. Αν και στην τέχνη ο βλάκας είναι (εντελώς;) αναγνωρίσιμος, δεν ισχύει το ίδιο για την αληθινή ζωή. Έχει βασική σημασία να συνειδητοποιήσουμε περί τίνος πρόκειται, για να μπορέσουμε να ελέγξουμε καλύτερα τις συνέπειες. Δε θα μπορέσουμε ποτέ να τη νικήσουμε ολοκληρωτικά, όμως τα αποτελέσματά της μπορούν να είναι λιγότερο βαριά αν καταλάβουμε πώς λειτουργεί. Άλλωστε η βλακεία έχει τρία χαρακτηριστικά.
1) Η βλακεία είναι ασυναίσθητη και υποτροπιάζει. «Ο κίνδυνος της βλακείας προέρχεται από τον βλάκα που δεν ξέρει ότι είναι βλάκας». Αυτό δίνει μεγαλύτερη δύναμη και αποτελεσματικότητα στην καταστρεπτική δράση της. Ο βλάκας δε γνωρίζει τα όριά του, παραμένει προσκολλημένος στις πεποιθήσεις του και δεν ξέρει πώς να αλλάξει, με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνει επ’ άπειρον τα ίδια λάθη.
Σε κλινικό επίπεδο, η βλακεία είναι η χειρότερη ασθένεια, γιατί είναι αθεράπευτη. Ο βλάκας έχει την τάση να επαναλαμβάνει πάντα την ίδια συμπεριφορά, γιατί δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τη ζημιά που προκαλεί και συνεπώς δεν μπορεί να αυτοδιορθωθεί. Αυτός είναι και ο ορισμός της Σχιζοφρένειας, “η επανάληψη της βλακείας”.
2) Η βλακεία είναι μεταδοτική. Το πλήθος, δηλαδή, συμπεριφέρεται με περισσότερο βλακώδη τρόπο από τα μεμονωμένα άτομα που το συνθέτουν. Αυτό εξηγεί γιατί ολόκληροι λαοί (όπως η ναζιστική Γερμανία και η φασιστική Ιταλία) μπορούν εύκολα να χειραγωγηθούν, ώστε να επιδιώκουν τρελούς σκοπούς. Αυτό το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα γνωστό στην ψυχολογία. Η συναισθηματική μετάδοση, που είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ομάδας, μειώνει την κριτική ικανότητα. Παρατηρείται τότε η «πόλωση της λήψης αποφάσεων»: επιλέγεται η πιο απλή λύση,που συνήθως είναι και η λιγότερο έξυπνη.
3) Εκτός από το πλήθος, υπάρχει και ένας άλλος παράγοντας που γιγαντώνει τη βλακεία: η εξουσία. «Η εξουσία αποβλακώνει», έγραψε ο Γερμανός φιλόσοφος Φρίντριχ Νίτσε. Τα άτομα που έχουν εξουσία τείνουν να πιστεύουν ότι, ακριβώς επειδή έχουν εξουσία, είναι οι καλύτεροι, οι πιο ικανοί, οι πιο έξυπνοι, οι πιο σοφοί από όλη την ανθρωπότητα. Εξάλλου, περιστοιχίζονται από αυλικούς, οπαδούς και κερδοσκόπους, που ενισχύουν διαρκώς αυτή την ψευδαίσθηση. Με αυτό τον τρόπο όποιος βρίσκεται στην εξουσία καταλήγει να διαπράττει κατά γενική ομολογία τις μεγαλύτερες ανοησίες.
Άλλωστε η εξουσία (πολιτική, οικονομική ή γραφειοκρατική) αυξάνει κατακόρυφα την καταστρεπτική δύναμη ενός βλάκα. Η ιστορία βρίθει περιστατικών με συγκλονιστικά λάθη εκτίμησης. Ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄ στις 14 Ιουλίου του 1789 (την ημέρα της κατάληψης της Βαστίλης, το γεγονός με το οποίο ξεκίνησε η Γαλλική Επανάσταση) σημείωσε στο ημερολόγιό του: «Σήμερα τίποτα καινούριο». Η ίδια ανόητη αίσθηση του ανίκητου ίσως οδήγησε τον Τζορτζ Άρμστρογκ Κάστερ να επιτεθεί στους Ινδιάνους της Μοντάνα το 1876 (κοντά στον πύργο Λιτλ Μπιγκ Χορν εκατοντάδες άντρες του αμερικανικού στρατού κατασφάχτηκαν από τη συμμαχία των Ινδιάνων Σιου με τους Σεγιέν) ή τον Ναπολέοντα να εισβάλει στη Ρωσία το χειμώνα του 1812 (κατά τη διάρκεια του οποίου η Μεγάλη Στρατιά της Γαλλίας αποδεκατίστηκε από το κρύο και την ανέχεια). Χωρίς να υπολογίσουμε τις –προβλεπόμενες– πανωλεθρίες στο Βιετνάμ και το σημερινό Ιράκ ..και την Λιβύη, την Αίγυπτο, την Συρία και πάει λέγοντας.
Η βλακεία επίσης δεν έχει κοινωνική τάξη. Την συναντάς παντού. Όμως όσο πιο ισχυρό είναι ένα άτομο, όσο μεγαλύτερη εξουσία έχει κοινωνικά τόσο πιο επικίνδυνο μπορεί να αποδειχθεί.
«Ηλίθιους συναντά κάποιος και μεταξύ γραφειοκρατών, πολιτικών, στρατηγών ή ιερωμένων. Οι εκλογές είναι ένας πολύ αποτελεσματικός θεσμός, ο οποίος εξασφαλίζει τη διατήρηση σταθερού ποσοστού ηλιθίων ανάμεσα στους ισχυρούς».
Εύλογα λοιπόν γεννιέται το ερώτημα για το αν υπάρχει τρόπος να απαλλαχτούμε από την παγκόσμια βλακεία.
«Όχι, δεν υπάρχει. Γιατί δεν έχει αναπτυχθεί καμιά λογική μέθοδος που να προβλέπει με ακρίβεια το πώς, το πότε και το γιατί θα χτυπήσει, ένα ηλίθιο πλάσμα. Ενώ οι πράξεις του κακού είναι κατά κάποιον τρόπο προβλέψιμες και αποτρέψιμες, οι πράξεις του ηλίθιου είναι απολύτως απρόβλεπτες. Ο ηλίθιος, με το χαμόγελο στα χείλη, με πλήρη φυσικότητα, χωρίς καμιά πρόθεση, τύψεις, και αιτία, θα εμφανιστεί ξαφνικά και θα καταστρέψει όλα σου τα σχέδια – και θα το κάνει από καθαρή βλακεία».
Γ. Η χρησιμότητα των Βλακών. Απ όλα όσα έχουμε αναφέρει μέχρι στιγμής εύκολα συνάγεται ότι η βλακεία είναι επικίνδυνη, καταστρεπτική και πιθανόν ανίκητη. Γιατί κανείς όμως δεν έχει κάνει έστω και το παραμικρό εναντίον της; Απ όσο ξέρω καμιά μελέτη στον κόσμο δεν ασχολείται με το πρόβλημα, κανένα ιατρικό ερευνητικό κέντρο δεν αναζητά τα αίτια ή την θεραπεία της. Μήπως κατά κάποιο τρόπο η βλακεία και οι φορείς της είναι κοινωνικά χρήσιμοι; Ναι σε μια κοινωνία βλάκων, οι βλάκες φυσικά και είναι χρήσιμοι, με τους έξυπνους, συνήθως, να είναι αντικοινωνικοί.

ΠΗΓΗ